Interview Laurens Joensen

Ook ik zat hier op school! Als fusieschool van De Rede en het Zeldenrust-Steelantcollege kent onze school héél véél oud-leerlingen. Wat is er van ze geworden? Wat doen ze nu? Daar komen we de komende tijd achter! Deze week is het woord aan Laurens Joensen uit Amsterdam. 

 

Naam: Laurens Joensen 

Woonplaats: Amsterdam 

Leerling van/tot: 1990-1994 aan Petrus Hondius, 1996-1997 aan Zeldenrust 

Huidig beroep: Muzikant en muziekleraar 

Favoriete docent(e): meneer Bos (tekenen) en meneer van der Bilt (Nederlands) 

 

,,In mijn schooltijd heb ik zowel op het Petrus Hondius als het Zeldenrust gezeten. Voor mij waren het eigenlijk twee compleet verschillende periodes, die ik dan ook heel anders beleefd heb. De eerste vier jaar, tot aan mijn eindexamen MAVO, heb ik op het PH doorgebracht. Het was bepaald niet de makkelijkste periode uit mijn leven. Ik werd als vervelende jongen gezien en werd dan ook regelmatig de klas uitgestuurd. Mijn draai kon ik moeilijk vinden, zeker ook omdat ik weinig ruimte voelde mijn creativiteit te uiten. Het beste dat ik aan die tijd heb overgehouden, is de vriendschap met mijn beste maat Gillis. Als kind van de Terneuzense binnenstad kwam ik in de zogenaamde ‘buitenklas’ terecht, met kinderen uit Terneuzen omringende dorpen. Doordat ik in de buitenklas kwam, kreeg ik veel vrienden uit Hoek (waaronder Gillis). In die periode ben ik het dorpsleven enorm gaan waarderen en deed ik dingen die ik nooit eerder gedaan had. Nadat ik de MAVO had afgerond, ging ik een jaar als stratenmaker werken. Omdat ik het liefst van alles naar het conservatorium wilde, had ik echter wel een Havodiploma nodig. Via vrienden was ik al eens in aanraking gekomen met de ‘Bonte Avond’ op het Zeldenrust. Vanaf de eerste keer dat ik daarbij aanwezig, was ik gelijk diep onder de indruk. Dit wil ik ook eens meemaken, dacht ik. Zodoende viel de keuze op het Zeldenrust voor mijn tweede schoolperiode. Vanaf het eerste moment voelde ik me er thuis. Sowieso was ik zelf ook een stuk serieuzer dan op de MAVO, maar ik voelde me écht gezien. Opeens kreeg ik de ruimte om mijn creativiteit uit te drukken. Op welke manieren? Een goed voorbeeld vind ik de tekenlessen van meneer Bos. Hij liet me een muurtje in de hoek volledig onderspatten met verf. Ik mocht mijn creativiteit uiten zoals ik dat wilde. Uiteraard heb ik ook meegedaan aan de Bonte Avond. Man, wat heb ik daar goede herinneringen aan zeg. Het niveau lag zo ontzettend hoog op die avonden. Zowel op het podium als qua organisatie eromheen. Je moest ook altijd meerdere auditierondes doen, waarbij je soms stevig commentaar kreeg. Ik weet niet hoe het nu met de Bonte Avond is, maar ik kan alleen maar hopen dat er nog iets dergelijks is. Voor mij heeft het de basis gelegd voor mijn muzikale toekomst. Het was sowieso een prachtige tijd, waarin je als kind het gevoel had dat je al je dromen kon najagen. Zelf geef ik al jaren muziekles en hierin neem ik zeker dingen uit mijn schooltijd mee. Ik probeer de leerlingen te zien voor wie ze zijn. Als iemand vervelend gedrag vertoont, kun je twee dingen doen: ertegen vechten en wegsturen is een optie, maar je kunt ook het gesprek aangaan en kijken waar iemands kracht ligt en daarna verantwoordelijkheid geven. Ik probeer zo vaak mogelijk voor de tweede optie te gaan.”